24 godziny Jadwigi L.
Jadwiga L. pracuje na nocną zmianę w fabryce, a po powrocie do domu natychmiast rozpoczyna kolejną: opiekuje się dziećmi i prowadzi gospodarstwo domowe. W rytmie zegarów, maszyn i powtarzających się gestów film Krystyny Gryczełowskiej pokazuje niewidzialny ciężar życia kobiety, której doba nie ma końca.
W ciągu zaledwie czternastu minut Krystyna Gryczełowska kondensuje całą dobę z życia Jadwigi L.: robotnicy, matki i gospodyni domowej. Po nocnej zmianie w fabryce Jadwiga wraca do domu, gdzie czekają na nią dzieci, zakupy, gotowanie, sprzątanie i organizowanie życia rodziny. Na odpoczynek pozostaje niewiele czasu, a po kilku godzinach snu cykl zaczyna się od nowa. Bez komentarza i bez wyjaśnień film opiera się na obserwacji oraz rytmie powtarzających się czynności. Zegary, nogi, maszyny i mechaniczne gesty tworzą niemal choreograficzny obraz doby, w której praca zawodowa płynnie przechodzi w kolejną, niewidzialną zmianę – pracę w domu. Powstały w czasach, gdy zatrudnienie kobiet przedstawiano jako symbol emancypacji, film Gryczełowskiej ujawnia drugą stronę tej obietnicy: zamiast uwolnienia od obowiązków kobieta otrzymuje ich podwójny ciężar.
Krystyna Gryczełowska
Krystyna Gryczełowska (1930–2009) była polską scenarzystką i reżyserką filmów dokumentalnych, związaną z „czarną serią” polskiego dokumentu. Podejmowała tematy społeczne, m.in. biedę na wsi, warunki pracy i marginalizację, z wrażliwością i etyczną troską przyglądając się życiu zwykłych ludzi. Do jej najważniejszych filmów należą Wtorki, czwartki i soboty (1965), Wola Rafałowska oraz 24 godziny Jadwigi L. (1967).
Reżyseria: Krystyna Gryczełowska
