Jeden z najbardziej niezwykłych polskich dokumentów powojennych o pracy. Natalia Brzozowska zabiera nas pod ziemię, gdzie dzień górników wyznaczają rytm maszyn, ciężar ciał i nieustanne zagrożenie. Kamera, zamiast tworzyć tradycyjny obraz bohaterskiego robotnika, z bliskich planów, ostrych kontrastów światła i cienia, poruszających się taśm węglowych, łopat, świdrów i fragmentów ludzkich ciał buduje niemal abstrakcyjny, ekspresjonistyczny obraz kopalni. Muzyka i rytmiczny montaż sprawiają, że praca górników przypomina choreografię, a sama kopalnia – żywy, pulsujący organizm.

Wśród mechanicznego rytmu pojawiają się kobiety czekające na powierzchni, ich pełne niepokoju twarze i modlitwy. Gdy dochodzi do katastrofy, film nabiera dramatycznego wymiaru, pokazując nie tylko fizyczny wysiłek, ale także strach i psychiczną cenę pracy pod ziemią. Ta nieoczywista forma wyróżniała Kopalnię na tle podporządkowanych propagandzie filmów o pracy. Po Zjeździe Filmowców w Wiśle w 1949 roku Brzozowską zmuszono do publicznej samokrytyki za „formalizm” i „burżuazyjną estetykę”, a następnie uniemożliwiono jej dalszą pracę filmową. Dziś film pozostaje jednym z najciekawszych przykładów powojennego polskiego dokumentu, opowieścią o pracy, ciele, strachu i ludzkiej wytrzymałości.