Dzień za dniem
Dwie bliźniaczki, które jako młode kobiety uwierzyły w obietnicę emancypacji poprzez pracę, po czterech dekadach ciężkiej pracy zmagają się ze zrujnowanym zdrowiem i życiem na granicy ubóstwa. Zderzając ich wspomnienia z propagandowymi obrazami „kobiety pracującej”, Irena Kamieńska odsłania gorzki rozdźwięk między ideologiczną obietnicą a ceną, jaką przyszło za nią zapłacić.
Dwie siostry bliźniaczki od początku lat 50. pracują w katowickim Transbudzie, dzień po dniu wykonując ciężką fizyczną pracę przy transporcie cegieł. Jako młode kobiety uwierzyły w propagandową obietnicę emancypacji i niezależności, którą miała przynieść kobietom praca. Po kilkudziesięciu latach pozostały jednak zniszczone zdrowie, bieda i życie podporządkowane przetrwaniu. Kamieńska zestawia wspomnienia bohaterek z archiwalnymi materiałami propagandowymi z lat 50. – obrazami młodych, uśmiechniętych kobiet i entuzjazmu towarzyszącego „budowie socjalizmu”. Zderzenie oficjalnej wizji emancypacji z rzeczywistością starzejących się robotnic tworzy portret pokolenia kobiet, dla których obietnica niezależności okazała się kolejną formą podporządkowania pracy. Film zdobył m.in. Grand Prix i nagrodę FIPRESCI w Oberhausen oraz Srebrnego Lajkonika w Krakowie.
Irena Kamieńska
Irena Kamieńska (1928–2016) była polską reżyserką filmów dokumentalnych, znaną z zaangażowanych społecznie filmów o zwykłych ludziach i powojennym społeczeństwie polskim. Absolwentka Szkoły Filmowej w Łodzi, skupiała się na życiu kobiet, nierównościach społecznych i codziennej rzeczywistości. Do jej najważniejszych filmów należą Robotnice, Dzień za dniem i Wyspa kobiet. Jej kino łączy realizm, empatię i silne poczucie etycznej odpowiedzialności wobec bohaterów.
Reżyseria: Irena Kamieńska
