Czasem myślę o Hawajach
Szesnastoletnia Carmen, mieszkająca z matką i bratem na szarych obrzeżach Berlina Zachodniego, marzy o tańcu, miłości i ucieczce od codzienności. Przed kamerą rzeczywistość ustępuje miejsca jej wyobraźni, a Elfi Mikesch tworzy pełen ironii i zmysłowości alternatywny świat, w którym fantazja staje się sposobem na przekraczanie granic własnego życia.
Carmen ma 16 lat i mieszka na obrzeżach Berlina Zachodniego z matką Ruth i bratem Tito. Jej ojciec, portorykański żołnierz, dawno już zniknął z ich życia, pozostawiając po sobie jedynie płyty i pocztówki. Wśród szarych bloków i codziennej rutyny Carmen marzy o tym, by zostać tancerką. W mocnym makijażu i powłóczystych szatach odgrywa przed kamerą swoje fantazje, wyobrażając sobie miłość i ucieczkę. Zainspirowana ostrą ironią amerykańskiego kina undergroundowego Elfi Mikesch łączy rzeczywistość z wyobraźnią, tworząc wyrazisty świat alternatywny. Pragnienie na chwilę pozwala przekroczyć granice jej codziennego życia.
Film, napisany wspólnie z Ruth Rossol, jej synem, a przede wszystkim z nastoletnią córką, celebruje siłę wyobraźni. Poprzez pracę z obrazem i dźwiękiem E. Mikesch, która przejęła na siebie również scenariusz, zdjęcia, reżyserię i montaż, tworzy równoległy, tropikalny świat, przeciwstawiony surowości Berlina Zachodniego. To przestrzeń, w której rzeczywistość i wyobraźnia splatają się, opowiadając historię „zwyczajnego” życia.
Film wyświetlany wspólnie z Posprzątaj ze mną.
Elfi Mikesch
Elfi Mikesch (ur. 1940) to austriacka operatorka, reżyserka, fotografka i artystka wizualna, związana z kinem Nowej Fali od lat 70. Współpracowała m.in. z Wernerem Schroeterem, Rosą von Praunheim i Moniką Treut. Jej twórczość łączy dokument i fikcję, sen i rzeczywistość. Wyreżyserowała ponad 25 filmów, a w 1984 roku współzałożyła Hyena Films. Jej poetycki i przełomowy styl wizualny przyniósł jej liczne międzynarodowe nagrody.
Reżyseria: Elfi Mikesch
