Największą cnotą kobiety jest milczenie
Historia młodej migrantki z południowych Włoch, która wyrusza do Frankfurtu w poszukiwaniu lepszego życia, opowiedziana w niezwykłej hybrydzie dokumentu, fikcji i rekonstrukcji. Z czułością, ironią i pełną świadomością kobiecego doświadczenia film wydobywa z pozornie prywatnej historii opowieść o wykorzenieniu, zależności i próbie odnalezienia własnego miejsca.
Maria, młoda migrantka z południowych Włoch, opowiada o swoim wyjeździe na emigrację do Frankfurtu, dokąd udała się z Giacomem, którego poślubiła wbrew woli rodziców, mając nadzieję na lepsze życie. Aby nie łamać obowiązującego w jej rodzinnych stronach kodeksu milczenia, jej historię przed kamerą odgrywają inne osoby, również będące migrantami.
To, co początkowo miało być dokumentalnym portretem, przeradza się w hybrydową formę – niejednoznaczną i zabawną, balansującą między rzeczywistością a fikcją, historią jednostkową a historią wielką. Wzbogacając narrację o rekonstrukcje, w których wydarzenia z życia Marii przeplatają się z doświadczeniami nieprofesjonalnych aktorów, Pinkus podejmuje szerszy temat wykorzenienia, integracji i rezygnacji, które stają się udziałem społeczności migranckich. Film łączy realistyczne, obserwacyjne sekwencje kręcone na ulicach, dworcu i w supermarketach z subtelną inscenizacją, która pozwala zobrazować wyobraźnię Marii.
Film wyświetlany wspólnie z Polem Walki.
Gertrud Pinkus
Gertrud Pinkus (ur. 1944) to szwajcarska reżyserka i artystka, której twórczość koncentruje się na migracji, tożsamości i przemianach społecznych. Filmami zajęła się w 1971 roku, a międzynarodowe uznanie przyniósł jej film Największą cnotą kobiety jest milczenie (1980), nagrodzony Niemiecką Nagrodą Filmową i Nagrodą Filmową Zurychu. Jej twórczość łączy dokument i fikcję, a także film, instalacje wideo i projekty artystyczne.
Reżyseria: Gertrud Pinkus
