Zestaw krótkich metraży autorstwa dziś już ikonicznych artystek feministycznych i młodszego pokolenia.
Obejmuje anarchiczne performanse, dokumentalne szkice i queerowe perełki, a także animacje czy realizacje z wykorzystaniem found footage. Znajdziemy tu złożone eksploracje wypartej historii politycznej i strukturalnego wykluczenia społecznego, filmowe refleksje nad architekturą i celne portrety, jak również wyszukane artystyczne wyzwania wobec nowych technologii – w tym sztucznej inteligencji – oraz momenty komediowej ulgi.
…auto…
Carola Dertnig
Austria / 2010 / 8 min
Znany scenariusz i powszednia sytuacja: parkowanie samochodu. Carola Dertnig bada różne codzienne rutyny pod kątem ich potencjału komicznego, tutaj nadszedł czas na prowadzenie auta. Ubrana jak dżaga artystka manewruje i parkuje swoje ogromne auto w wiedeńskim garażu Apollo, który staje się sceną jej najnowszej komedii życiowej.
Carte noire
Michaela Grill
Austria, Kanada / 2014 / 2 min 30 sek
Białe błyski w ciemności nocy. Jakby wyryte, wklepane. Migoczące widma, duchowe wizje. Prawdziwa fantomowa podróż, film napięcia. W carte noire, mrocznej miniaturze drogi, artystka kontynuuje swoje filmowe badanie od abstrakcji obiektu po jego wyobcowanie. Tym razem sięga do klasycznego, silnie nacechowanego motywu kultury popularnej i kina: samotnej jazdy samochodem po pustej drodze przez wieś, która niemal automatycznie wywołuje skojarzenia transgatunkowe.
Amazonka
Anna Vasof
Austria / 2021 / 4 min
Podczas gdy inne części ciała pełnią swoje odrębne funkcje jako instrumenty, głowa jest narzędziem wielofunkcyjnym. W 24 dziesięciosekundowych ujęciach filmu Amazonka reżyserka pokazuje, co może zrobić głowa. Wszystkie scenki – większość pokazujących powtarzalne rutyny – prezentują głowę Vasof w izolacji, zmniejszoną i przesuniętą; służy ona jako przedmiot lub narzędzie w rękach ciała, które zamiast głowy ma właśnie ten przedmiot lub narzędzie. Do czego doprowadzi incepcja głowy i ciała?
Lot
Michaela Schwentner
Austria / 2003 / 6 min
Ekscytująca dynamika tego filmu wynika z precyzyjnie skomponowanej gry koloru i formy, która w znacznym stopniu kształtuje percepcję widza. Reżyserka stosuje metodę artystów dźwięku elektroakustycznego, którzy stosują różnorodne elementy malarskie, pozwalając im wchodzić w interakcje, nakładać się lub kontrastować. Podróż przez ten krajobraz dźwięku i obrazu przebiega szybko, pozornie zatrzymując się tylko wtedy, gdy muzyka staje się wyjątkowo skoncentrowana. W rzeczywistości zatrzymuje się, gdy widz delikatnie sprowadzany jest na ziemię przez krajobrazowe sceny w zakończeniu.
Lezzieflick
Nana Swiczinsky
Austria / 2008 / 7 min
Lezzieflick to dekonstrukcyjny remiks stereotypowych przedstawień seksu lesbijskiego w heteroseksualnym porno. Formy ciała stają się płynne, nieustannie zmieniające się, a kobiety przestają jawić się jako pasywny obiekt voyeurystycznego pożądania. Przesunięte zostają zarówno treść obrazu, jak i zwykła pozycja podmiotu. Materiał filmowy zdaje się rozpuszczać w satysfakcji. Czy istnieje coś takiego jak piękna „hardkorowa” praca kamery?
sexy
Kurdwin Ayub
Austria / 2013 / 3 min
Historia tła dla sexy jest rozwijana na ogromnym telewizorze. Leci teledysk Miley Cyrus „We Can’t Stop”, który artystka Kurdwin Ayub ogląda, kopiuje, a w końcu również interpretuje. W sexy obie kobiety zajmują się swobodnym samowzmocnieniem swoich ciał. Jednak protagonistka Kurdwin Ayub nie dysponuje narzędziami, by stać się międzynarodową gwiazdą. Tam, gdzie Miley Cyrus sprzedaje swój urok jako naturalne poczucie życia, alter ego Kurdwin Ayub jest dręczone wątpliwościami co do gorliwości pokazywania siebie.
Dystorcja
Lydia Nsiah
Austria / 2016 / 5 min
W codziennej konsumpcji plików wideo sygnały zakłóceń zwykle wskazują na uszkodzone dane lub przeciążone komputery; tutaj jednak wprowadzają rytmiczny montaż i precyzyjnie modulowaną ścieżkę dźwiękową Billy Roisz (destylowaną z materiału wizualnego) z powrotem do awangardowego laboratorium. Zabawa nadmiernymi wymaganiami staje się pytaniem o to, co jest dane (zarówno technologicznie, jak i percepcyjnie) i projektowaniem tego, co nowe.
Pył łożyska
Katrina Daschner
Austria / 2015 / 9 min
Pył łożyska to baśń opowiadająca o powiązaniach pozornie odrębnych przestrzeni, sfer i warstw, pokazująca, jak pragną one być ze sobą splecione. Jeszcze raz, i wreszcie na dobre, wszystko staje się jednym, niezależnie od tego, jak zwykle jest klasyfikowane: sztuczne czy prawdziwe, dwuwymiarowe czy trójwymiarowe, fantazja czy rzeczywistość. Osiąga się to dzięki montażowi, inspirowanemu wizją życia, która pozwala wszystkiemu się ze sobą zlewać. Tęsknota dobiegła końca, rozpoczęło się świętowanie życia w całej jego chwale.
Me, Myself and I
Claudia Larcher
Austria / 2022 / 5 min 30 sek
Trójka w tytule wiele zdradza: tożsamość w erze cyfrowej, szczególnie w obliczu procesów produkcji i reprodukcji obrazów, podlega nieustannemu mnożeniu. Innymi słowy: ego, które można by też nazwać „cyfrowym podmiotem”, podlega obecnie technologicznie napędzanej tendencji do rozszczepiania, jednocześnie będąc owiane mglistą iluzją jedności. Larcher przetworzyła dialogi, które prowadziła z różnymi chatbotami na temat tożsamości, tworząc scenariusz, który wielokierunkowo łączy fragmenty percepcji ego.
Happy Doom
Billy Roisz
Austria / 2023 / 3 min 30 sek
Happy Doom to poemat audiowizualny, oda do ekstazy kolorów i zawrotów głowy. Ekran staje się drgającą membraną, która jednocześnie wypluwa i połyka kolory oraz hałaśliwe rytmy – hipnotyczna, zdeformowana, okołobiegunowa psychodeliczna krótka podróż. Głęboka fala sinusoidalna, początkowo brzmiąca niemal jak czterotaktowa stopa perkusyjna, stopniowo się rozplątuje, strzępi i jest zastępowana przez różne uderzenia, dźwięki ostrzegawcze i struktury szumu białego.
Historia sztuki
Maria Lassnig
Austria, USA / 1976 / 8 min
Pełne humoru, feministyczne interpretacje obrazów Vermeera, Michała Anioła i innych. Jan Chrzciciel jako prawdziwa mówiąca głowa w misie niesionej przez Judytę: „Och, dlaczego jej się opierałem?”. Reżyserka demistyfikuje kult męskości w słynnych dziełach sztuki, a przy tym odkrywa przed nami te mniej kanoniczne interpretacje znanej twórczości.
Klitclique: w parach
Klitclique
Austria / 2020 / 2 min
Goethe i Schiller, Marks i Engels, Batman i Robin, albo telewizyjny detektyw i jego pies Rex – lista kultowych męskich duetów jest nieskończona. A kobiety w parach? Teledysk Anny Spanlang do utworu Klitclique inscenizuje męskie bromanse, takie jak Vladimir Putin i Xi Jinping, Jerry Seinfeld i Larry David czy Chip i Dale, podczas gdy G-udit i $chwanger rapują w swoim melancholijno-ironicznym stylu o tym, że są ostatnim kobiecym duetem rapowym. Złota reguła sukcesu dla kobiet jest przecież taka: zrób sobie nazwisko jako duet lub kolektyw, ale potem osiągnij prawdziwy sukces solo jako „wyjątkowa kobieta”.
